แต่ต้องยอมรับความจริงในเรื่องนี้ครับ “ปัญหาของการบ้านอีกประการหนึ่งก็คือ อันที่จริงกระบวนการเรียนรู้ของเด็กควรเป็นแบบสม่ำเสมอและค่อยเป็นค่อยไป แต่การให้การบ้านของครูในแต่ละวิชานั้นมีแนวโน้มจะเป็นอิสระจากกัน จึงเกิดความล้มเหลวของการร่วมมือกันให้การบ้าน” และเืรื่องนี้ด้วย น่าเศร้าี่ที่โรงเรียนเกือบทั้งหมดในไทย “ไม่ได้ทำหลักสูตรสถานศึกษาครับ” ดังนั้นการจัดเวลาเรียน รวมทั้งภาระงานในแต่ละวิชา จึงไม่ได้เตรียมไว้รองรับการเรียนรู้ของเด็กอย่างเหมาะสมครับ กระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง เลยเป็นการสร้าง “พฤติกรรมการลอกการบ้าน” เพื่อส่งให้ทันครับ

การบ้านเป็นผลดีกับการศึกษาของเด็ก…จริงหรือไม่ ถ้าจากวิทยานิพนธ์ปริญญาโทจำนวนมากของนักศึกษาไทย มีส่วนช่วยสร้างนิสัยการเรียนรู้ที่ดีได้อย่างข้างต้นครับ แต่ความเป็นจริงที่ต้องยอมรับคือ แบบฝึกหัดที่เป็นการบ้านเหล่านี้ ผ่านการตรวจสอบคุณภาพแล้วครับ อีกทั้งยังอยู่ในโครงสร้างที่ถูกต้องด้วย ที่สำคัญ ยังเป็นเพียงการวิจัยระดับชั้นเรียนของแต่ละวิชาเท่านั้นครับ ยังไม่ได้ใช้กลุ่มตัวอย่างเป็นหมื่นคนเหมือนกับรายงานการวิจัยข้างต้น